A veces me piden que mande mi CV a algún sitio para colgarlo en Internet o guardarlo en algún disco duro perdido, con la idea de justificar que soy suficientemente capaz de dar una charla en concreto o asistir a algún sitio. Yo creo que cuando lo reciben y se lo miran, de golpe y porrazo se quedan preocupados.
Empecé Ingeniería en Informática en la UPC cuando cumplí 18. A los 6 meses decidí dejarlo sin estar seguro de nada. Con el tiempo he visto que fué la mejor decisión que he tomado en mi vida, pero también la más arriesgada: No creo en la necesidad de justificar lo que sabes con un título (algo que en España se lleva mucho) pero tampoco creo que rebelarte contra el sistema vaya a servirte para llegar muy lejos.
Cuando decidí dejarlo fué por dos motivos: Por impulso, por necesidad de querer hacer algo, y porqué no me gustaba ir cada día a clase sintiendo que no hacía nada.
Justo después empecé a dedicar todas las horas del día con Marc a que nuestra empresa, una sociedad limitada (Digital Bubble S.L.) tuviera algún cliente: Algun servicio web por aquí, alguna web personal por allá, alguna imagen corporativa por más allá… Así nos pagamos nuestros iMacs y así aprendimos lo cara que era una gestoría. Todo eso, claro, era la excusa para trabajar en eyeOS, ganando algo. Hacíamos además proyectos pequeños “de los de fin de semana” para estar siempre motivados con eyeOS.
Así que sin darme cuenta me había convertido en dos cosas: en un emprendedor precoz y en un chaval sin estudios, aunque 2 años después solucioné una de las dos cosas (la de chaval sin estudios, la otra no tiene arreglo) pasando una de las mejores semanas de mi vida en Cambridge estudiando en un sito más que curioso: un centro de formación para emprendedores. ¡Recomendado!
Ahora, 3 años después de decirle a mis compañeros de clase (algunos ahora compañeros en eyeOS) que me iba, cuando alguien me comenta que está pensando en dejar la universidad, mi respuesta suele ser siempre la misma: déjala, pero sé consciente de que te cerrarás de golpe 1000 puertas y te abrirás sólo 4 o 5, aunque de no ser así quedarían cerradas.
Mucha gente te dirá que te equivocas, tus justificaciones no tendrán valor porque te verán como un soñador y no como un emprendedor, y le regalarás un disgusto a más de un familiar. Pero déjala y ponte a prueba. En el peor de los casos volverás a estudiar con 3 años de fracasos detrás -porque no aprenderás nunca tanto como cuando fracases en algo-, y una formación que ninguna universidad del mundo te dará.
En el mejor de los casos, no querrás volver nunca.
Un post excelente, te felicito
Yo fuí uno de los que vió cómo abandonabas la universidad. De hecho yo he pensado muchas veces en hacer lo mismo, y estoy de acuerdo en todo lo que dices, sin embargo no lo he hecho ni creo que la deje, por la sencilla razón de que estudio por gusto (y cabe decir que a la vez trabajo a media jornada de algo que me gusta), pero aquí sigo, el cuarto año y todavía con asignaturas de segundo. Pero no tengo prisa, eso sí, nunca se sabe que puede pasar ^^
Un post muy bueno Pau, me ha calado
[...] pendiente escribir este post, hasta que leer a Pau me ha forzado a hacerlo. Hola. Me llamo Diego y no tengo [...]
jous, me siento tan identificado con este post
pero claro… yo no soy emprendedor, solo un simple currante de fp.
pero con una idea y un proyecto en mente! aunque sin medios para aplicarlo.
Saludos!
“pasando una de las mejores semanas de mi vida en Cambridge estudiando en un sito más que curioso: un centro de formación para emprendedores.”
una etapa.
¿Podrías decirme que curso hiciste?
La verdad es que tengo mucho interés en hacer algo así.
Yo soy de los que acabé la carrera (también de Informática) pero siempre me he considerado innovador, y de innovador a emprendedor, entiendo que hay un paso (echarle huevos a una idea
Y bueno, en fin, un día de estos me gustaría coger una de mis ideas y emprender
Un saludo, y escribe más.
hola Pau, es la primera vez que te escribo, mis felicitaciones por tu gran trabajo! Admiro tus resultados y aplaudo tu decisión.
Tío, con respecto al post, viéndolo desde ese ángulo, tienes la razón, pero viéndolo de otra manera, simplemente no lo tienes. La decisión de dejar la universidad es muy relativa, no lo recomendaría a un común mortal.
Me lo he planteado un par de veces, pero he decidido continuar estudiando.
Por cierto, en el blog de Rodolfo Carpinter hablamos sobre este tema hace algún tiempo..
http://rodolfocarpintier.com/post/2008/05/06/estudias-o-trabajas
http://rodolfocarpintier.com/post/2008/05/04/emprendedores-y-preparacion
Un cordial saludo \o/
[...] viene también (entre otras muchas cosas) a algunos comentarios que leí sobre el post de Dejar la Universidad, en ese y en otros posts relacionados que salieron por ahí: Claro que hay muchísima gente [...]
[...] verdad es que no lo entiendo. Sé que seguramente no seré el mejor ejemplo, pero aún así, si no lo digo reviento. ¡El plan de Bologna no es tan malo! ¡No, no, no y [...]
[...] Aunque a mí me gusta más Tractis, es un post brutal, muy en la línea de lo que comentaba en Dejar la Universidad. [...]
M’he plantejat tantes vegades això que dius, Pau! És tan important la Universitat? A mi m’agradaria poder fer com tu, tenir un projecte tant sòlid com l’eyeOS per davant i tirar-lo així endavant, com ho heu fet.
Que tinguis (i tingueu tots) un molt bon any nou!